dr hab. Szymon Pustelny, Kraków

W 2003 roku ukończyłem na Uniwersytecie Jagiellońskim Międzywydziałowe Interdyscyplinarne Studia Matematyczno-Przyrodnicze z kierunkiem wiodącym fizyka. Otworzyło to przede mną olbrzymie możliwości, dając m.in. satysfakcję z uczęszczania na kursy zarówno z fizyki, informatyki i biologii, jak i z prowadzenia prac laboratoryjnych.

W swojej pracy zawodowej spotykałem życzliwych i otwartych ludzi, których mogę nazywać mistrzami, ale też przyjaciółmi. Mój promotor prof. Wojciech Gawlik pozostawił mi dużo swobody w pracy naukowej, a dzięki swoim szerokim kontaktom otworzył przede mną wiele drzwi. M.in. dzięki temu mogłem odbyć staże w Paryżu czy Ottawie czy studiować w Rzymie. Również dzięki niemu poznałem prof. Dmitry Budkera z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, światowej sławy specjalistę w dziedzinie optyki nieliniowej i magnetometrii atomowej. To spotkanie ukształtowało mnie jako naukowca na następne lata. Sprawiło, że już na I roku studiów doktoranckich znalazłem się na jednym z najlepszych uniwersytetów na świecie. Pobyt w Berkeley był wspaniałą szkołą naukową, ale i szkołą życia. Dał mi możliwość współpracy z najlepszymi naukowcami w mojej dziedzinie, z drugiej strony pozwolił na codzienne spotkania z laureatami Nagrody Nobla, szefami największych komercyjnych laboratoriów badawczych na świecie (HP, Intel, Google X) czy obcowania z legendarnymi naukowcami, jak wynalazca lasera prof. Charles Townes.

Przez następną dekadę spędziłem w Berkeley w sumie cztery lata. To właśnie we współpracy z prof. Budkerem powstał mój doktorat, który obroniłem w 2007 roku pod opieką promotorów z Krakowa i Berkeley. Nasza współpraca była na tyle bliska, że doprowadziła do powstania Krakowsko-Berkeleyowskiego Laboratorium Fizyki Atomowej i Fotoniki.

Dziś moje zainteresowania naukowe dotyczą wielu zagadnień. Wraz ze współpracownikami z USA, Niemiec, Anglii, Szwajcarii, Australii, Chin i Korei Południowej oraz grupą ambitnych studentów podejmujemy pytania dotyczące fundamentalnych zagadnień Wszechświata, jak np. istnienia tajemniczej ciemnej materii, której wykrycie od dziesięcioleci wymyka się badaczom. Z drugiej strony staramy się poznać prawa rządzące oddziaływaniu światła laserowego i atomów, tak by móc stworzyć sieci telekomunikacyjne o większej przepustowości czy komputery, które będą łamały najlepiej zabezpieczone szyfry. Pracujemy nad czujnikami, które będą potrafiły zdiagnozować ludzkie serce, a w przyszłości również  mózg. Ma to z czasem pozwolić na stworzenie interfejsów mózg – komputer. Prace nad tymi zagadnieniami były i są finansowane ze środków międzynarodowych: Komisji Europejskiej (UE), Narodowej Fundacji na rzecz Nauki (USA), Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych, jak również ze środków krajowych: Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowego Centrum Nauki, Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz Fundacji Kościuszkowska.

W swojej dotychczasowej karierze zawodowej opublikowałem ponad 50 artykułów oraz trzy rozdziały w książkach. Aktywnie staram się również uczestniczyć w życiu naukowym, współorganizując konferencje czy biorąc udział w pracach towarzystw naukowych. Jednym z nowych wyzwań jest koordynowanie prestiżowego grantu europejskiego, w skład którego wchodzą naukowcy z tak uznanych instytucji, jak uniwersytety w Cambridge, Yorku, Moguncji czy Turynie. Projekt ten realizowany jest w bliskiej współpracy z przemysłem, a jego celem jest przygotowanie młodych naukowców, którzy będą w stanie podejmować nowe interdyscyplinarne wyzwania współczesnej nauki i techniki.

Obecnie pracuję w Zakładzie Fotoniki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Podejmuję także inicjatywy pozanaukowe. W 2016 roku założyłem firmę, która zajmuje się produkcją aparatury naukowo-badawczej. Skonstruowane przez nas urządzenia funkcjonują w kilku najbardziej prestiżowych ośrodkach naukowych na świecie.

dr Agnieszka Rawłuszko-Wieczorek, Poznań

W 2008 roku ukończyłam kierunek biotechnologia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W trakcie studiów w roku 2007 i 2008 odbyłam dwa staże w USA na Uniwersytecie na Florydzie, gdzie zajmowałam się identyfikacją podjednostek tworzących kompleks transkrypcyjny. Wkrótce moje zainteresowania związane z regulacją ekspresji genów pokierowały mnie w stronę dziedziny epigenetyki i zaowocowały realizacją przewodu doktorskiego na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu w Katedrze Biochemii i Biologii Molekularnej.

W 2014 roku obroniłam pracę doktorską pt. „Regulacja epigenetyczna wybranych genów zaangażowanych w odpowiedź na hipoksję w raku jelita grubego” – w ramach grantu przyznanego przez Narodowe Centrum Nauki oraz dzięki wsparciu Programu Operacyjnego UE „Kapitał Ludzki”. Wiodącym tematem moich badań była epigenetyka i kontrola ekspresji genów – znaczenie zmian epigenetycznych w trakcie procesu nowotworzenia.

Aby poszerzać swoją wiedzę i zdobywać nowe doświadczenia, w trakcie studiów doktoranckich uczestniczyłam w wielu międzynarodowych konferencjach  dla młodych naukowców, m.in. w Göteborgu, Paryżu i São Paulo. Nawiązałam wiele kontaktów naukowych z obiecującymi naukowcami z całego świata. To stało się impulsem do kolejnego wyjazdu zagranicznego.

W latach 2015-2017 w ramach indywidualnego grantu Marii Skłodowskiej-Curie (MSCA) rozpoczęłam pracę naukową w Instytucie Biochemii  na Uniwersytecie w Stuttgarcie. W zespole profesora Alberta Jeltscha, który miał istotny wpływ na odkrycie mechanizmów epigenetycznych, zdobyłam cenne doświadczenie i zajmowałam się odkrywaniem funkcji nowych białek zaangażowanych w regulacje epigenetyczne.

Od października br. będę kontynuowała pracę badawczą na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

 

dr hab. Mariusz Sokołowicz , Łódź

W roku 2006 obroniłem pracę doktorską poświęconą atrakcyjności inwestycyjnej miast i regionów. W roku 2016 zostałem doktorem habilitowanym nauk ekonomicznych. Od września 2016 roku jestem prodziekanem Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego ds. Projektów i Toku Studiów. Moje zainteresowania naukowe dotyczą ekonomii miejskiej, ekonomii sektora publicznego, ekonomii instytucjonalnej oraz marketingu miejsc.

Jestem autorem i redaktorem ponad 80 publikacji poświęconych problematyce zarządzania strategicznego samorządu terytorialnego oraz instytucji sektora publicznego.

Angażuję się we współpracę ze środowiskiem pozaakademickim w charakterze eksperta i konsultanta w organizacjach rządowych i samorządowych. Istotnym etapem mojej kariery zawodowej była trzyletnia praca na stanowiskach kierowniczych w Urzędzie Miasta Łodzi, związana z rewitalizacją i zarządzaniem centrum miasta. Obecnie działam też w organizacji pozarządowej, pełniąc funkcję prezesa zarządu Fundacji Ulicy Piotrkowskiej.

Moja praca akademicka to jednak przede wszystkim realizacja licznych krajowych i międzynarodowych projektów naukowych we współpracy z partnerami niemieckimi, skandynawskimi, słowackimi i czeskimi. Kierowałem kilkoma projektami badawczymi (w tym jednym w ramach 7. Programu Ramowego) oraz uczestniczyłem w realizacji kilkunastu projektów krajowych i międzynarodowych finansowanych m.in. ze środków Narodowego Centrum Nauki, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, Europejskiego Funduszu Społecznego, Agencji ds. Grantów Republiki Czeskiej oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego.

Wiedzę i doświadczenie pogłębiam podczas licznych wyjazdów zagranicznych, m.in. do Francji, Gruzji, Niemiec, Szkocji, Portugalii, Rosji, na Ukrainę, Słowację i do Bułgarii. W wolnych chwilach dużo czytam, szczególnie literaturę współczesną, oraz angażuję się na rzecz rozwoju mego rodzinnego miasta Łodzi. Moją pasją są podróże motocyklowe.

 

dr Radosław Zawiski, Gliwice

W roku 2008 ukończyłem jednolite studia magisterskie na Politechnice Śląskiej w Gliwicach na kierunku Macrofaculty: Control, Electronic and Information Engineering na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki.

Po czwartym roku studiów w Polsce uzyskałem stypendium w programie Erasmus oraz dodatkowe stypendium z Cranfield University (Wielka Brytania), gdzie odebrałem dyplom ukończenia studiów magisterskich na kierunku Astronautics and Space Engineering w roku 2009. W trakcie wyjazdu na Erasmusa przekonałem się, że teorię sterowania, którą zajmowałem się w Polsce, można z sukcesem zastosować w automatyce. Bez możliwości pracy badawczej za granicą najprawdopodobniej bym tego nie wiedział.

Następnie rozpocząłem studia doktoranckie na Politechnice Śląskiej pod opieką prof. Mariana Błachuty. Tematem przewodnim moich badań było zastosowanie zdobytej wiedzy w modelowaniu oraz sterowaniu autonomicznymi platformami typu quadrotor. W trakcie doktoratu (2008-2012) opublikowałem swoje pierwsze prace naukowe m.in. na konferencjach w Polsce, Austrii oraz Stanach Zjednoczonych, w tym na prestiżowej AIAA Guidance, Navigation and Control Conference.

Po obronie doktoratu (z wyróżnieniem) rozpocząłem pracę na Politechnice Śląskiej, początkowo jako asystent, następnie jako adiunkt w Instytucie Automatyki. Moje zainteresowania naukowe zaczęły obejmować zagadnienia związane zarówno z układami hybrydowymi, jak i z ogólną teorią sterowalności układów dynamicznych. Efektem prac nad układami hybrydowymi jest cykl publikacji zarówno konferencyjnych (Polska, Tajwan, Francja), jak i w czasopismach poświęconych tym układom w zastosowaniach do modelowania i analizy ludzkiego ciała.

Badania nad zastosowaniem miar niezwartości oraz metody punktów stałych w sterowalności układów semiliniowych zaowocowały cyklem publikacji konferencyjnych (Polska, Norwegia, Grecja) oraz artykułów w specjalistycznych czasopismach naukowych.

W 2015 roku uzyskałem stypendium Marie Skłodowska-Curie Individual Fellowship w ramach programu unijnego Horizon 2020 – Marie Skłodowska-Curie Actions.
Obecnie pracuję na Uniwersytecie w Leeds (Wielka Brytania) z prof. Jonathanem Partingtonem nad aspektami sterowalności układów z opóźnieniem w wektorze stanu.

dr Grażyna Szymańska-Matusiewicz, Warszawa

Jestem adiunktem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Moje zainteresowania naukowe od początku kariery skupiały się na bardzo szczególnym przypadku: społeczności wietnamskiej w Polsce. Obszar moich badań obejmuje nie tylko migrantów zamieszkujących Polskę, ale również ich powiązania z krajem pochodzenia – Wietnamem.

Planując karierę, zdawałam sobie sprawę, iż nieuchronnie będzie ona mieć wymiar międzynarodowy – po pierwsze, ze względu na charakter terenu badawczego, po drugie, z uwagi na to, że środowisko akademickie zajmujące się Wietnamem w Polsce ma charakter bardzo wąski. Na studiach doktoranckich podjęłam działania, dzięki którym stałam się mobilnym naukowcem. Uzyskałam stypendium rządowe za pośrednictwem Biura Uznawalności Wykształcenia i Współpracy Międzynarodowej, które umożliwiło mi realizację badań terenowych w Wietnamie połączoną z nauką języka wietnamskiego. Otrzymałam także grant promotorski Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (obecnie odpowiednikiem tego programu są granty Preludium), dzięki któremu mogłam uczestniczyć w konferencjach międzynarodowych.

Dzięki udziałowi w konferencjach European Association for Social Anthropologists (EASA), EuroSEAS (European Association for South East Asian Studies), odbywających się w różnych miastach europejskich, a także w konferencjach poświęconych tematyce migracji, np. organizowanej w Hongkongu „Asian Migration and the Global Asian Diaspora”, czy corocznej konferencji „Engaging in Vietnam” współorganizowanej przez amerykańskich oraz wietnamskich badaczy miałam możliwość nawiązania wielu kontaktów z naukowcami zajmującymi się podobną tematyką do mojej.

Kontakty z naukowcami z zagranicy umożliwiły mi wymianę doświadczeń i idei na temat roli, jaką odgrywa wspólne socjalistyczne dziedzictwo Polski i Wietnamu w aktualnych relacjach pomiędzy tymi dwoma krajami. Przyczyniła się do tego zorganizowana przez mój Instytut i Instytut Filozofii i Socjologii PAN w marcu 2014 roku Warszawie konferencja „The Global Vietnamese Diaspora”, na której badacze ze Stanów Zjednoczonych oraz licznych krajów europejskich dyskutowali o roli czynników historycznych w procesie kształtowania się migracji z Wietnamu do różnych krajów świata i specyfice poszczególnych społeczności. Kontynuacją tych dyskusji były wykłady gościnne, na które zostałam zaproszona przez University of California in Riverside oraz University of Washington in Seattle.

Już jako adiunkt uzyskałam grant SONATA NCN, dzięki któremu odbyłam dwa wyjazdy badawcze do Wietnamu. W najbliższych latach zamierzam rozszerzyć badania o migranckie społeczności wietnamskie zamieszkujące inne kraje. Moje międzynarodowe doświadczenia i kontakty z całą pewnością będą pomocne w realizacji tego zadania.